Wat is het effect van de lockdown op kinderen?

Lockdown voor kinderen

Het is maandagochtend en de thuisschool is weer open. De twee jongste kinderen moeten hun weektaak maken. Beide hebben daar, zo na het weekend, helemaal geen zin in.

Waar de één met een beetje aansporing toch aan het werk gaat en de rest van de ochtend zelfstandig bezig is, heb ik meer werk aan de ander.

Ondertussen wordt ik deze ochtend een aantal keer gebeld. Dat betekend dat hij moet wachten met het stellen van een vraag (net als op school eigenlijk). 

Ondertussen gaat hij wat anders doen (en….dat is toevallig geen schoolwerk).

Tussen de telefoontjes door help ik hem met sommen. De motivatie is ver te zoeken. Alleen een som als 38-1 mag zijn goedkeuring wegdragen. Bij andere opdrachten maakt hij zijn IPad knettergek door als een wilde op allerlei ‘knopjes’ te drukken.

‘Mam, ik heb nu wel pauze verdient’ en weg is hij.

Het brengt mij op het idee voor het schrijven van dit blog. Ik probeer ondertussen meer informatie te vinden of de lockdown effect heeft op kinderen. En moet ik mij ongerust maken?

Na een tijdje (vijf minuten pauze waren vééééél te kort) komt hij weer terug en met wat aansporing gaat hij aan de slag.

Mét geluid…(zo’n constante kraak vanuit de keel).

Hij heeft er duidelijk geen zin. En ik ook steeds minder.

En naast dat ik er kriegel van word, vraag ik mij af: Mist hij zijn vriendjes? Mist hij zijn school? Kortom: wat is het effect van de lockdown op zijn sociale en emotionele ontwikkeling.

Ik ga op onderzoek uit…

Het Nederlands Jeugdinstituut schrijft: ‘Het sluiten van vriendschappen, het leren samenwerken en oplossen van (sociale) problemen voor kinderen in de leeftijd van 4 tot 12 jaar zijn belangrijke ontwikkelingstaken. De coronamaatregelen kunnen vooral voor hen op langere termijn negatieve effecten hebben. De eerste indruk op grond van de recente onderzoeken is dat de meeste kinderen de veerkracht hebben om met hun ervaringen om te gaan en er overheen te groeien.

Er is een direct verband tussen het welbevinden van de ouders en het welbevinden van de kinderen. Dat geldt vooral wanneer ze opgroeien in een stabiel gezin, met een stabiel sociaal steunsysteem (opa’s, oma’s en ieder die het gezin kunnen steunen) en waar externe zekerheden, zoals werk en inkomen stabiel zijn. Hun situatie is in die zin vergelijkbaar met andere tijdelijke ‘rampen’ in een kinderleven, zoals echtscheiding, verhuizing of langdurige ziekte. In deze levensfase passen kinderen met een werkend steunsysteem zich relatief veerkrachtig aan veranderingen aan en pikken ze de draad van het normale leven ook weer snel op zodra de situatie voor hen enigszins voorspelbaar wordt, in welke versie dan ook. Wel zijn kinderen in kwetsbare gezinnen die bijvoorbeeld opgroeien in achterstandsituaties, met laagopgeleide ouders, kleine behuizing, beperkte ict-middelen en armoede, er zeker harder door geraakt’

En de Kinderombudsman zegt: ‘Een groot deel van de Nederlandse kinderen blijkt ondanks corona nog steeds erg gelukkig. Wel geven veel kinderen aan sociaal contact met vrienden te missen en een gebrek aan (sport)activiteiten te ervaren. Er klinken ook positieve geluiden zoals kinderen die meer aandacht van hun ouders krijgen. 

Als we ’s avonds met z’n allen naar het Jeugdjournaal kijken, komt er een onderwerp dicht bij het onderwerp van dit blog aan bod. Waar ik hier benieuwd ben naar de emotionele kant van de lockdown heeft het Jeugdjournaal de stelling: Hoe is het om thuis je schoolwerk te maken. Op het moment van schrijven hebben er een kleine 300 kinderen gereageerd. Ongeveer de helft hiervan vindt het thuiswerken saai, stom en deze kinderen missen hun vrienden en leerkracht. Maar ook is er een grote groep kinderen die aangeeft dat ze het eigenlijk wel fijn vinden. Ze kunnen zich beter concentreren en hun ouders kunnen ze ook prima helpen.

Als mijn kinderen naar bed gaan, vraag ik hoe zij het ervaren. Onze dochter vindt het wel fijn zo. Het is rustig, ze kan zich goed concentreren en ze is lekker snel klaar. Onze zoon mist zijn vrienden en hij vindt het schoolwerk moeilijk.

Naast dat het dus af hangt uit wat voor gezin je kind komt, of er personen zijn naar wie ze kunnen gaan voor hulp, is het ook afhankelijk van wat voor type kind je hebt. En dat laatste kan zelfs verschillen binnen het gezin.

Wat ik ook lees, is dat ouders zwaar belast worden tijdens de beide lockdowns.

Het thuiswerken in combinatie met compleet weggevallen of zeer beperkte steun uit het sociaal netwerk vormden voor ouders een extra uitdaging nu zij ook de kinderen de hele dag om hen hebben en moeten begeleiden bij onderwijstaken (bron: Nederlands Jeugdinstituut)

Het thuiswerken combineren met het lesgeven van de kinderen leidt in toenemende mate tot stress en spanning bij de werknemers. Het is een kwestie van tijd voordat spanning en stress leiden tot ziekteverzuim (bron: Nu.nl)

Het mooie om te weten is dat kinderen, mits het thuis stabiel is, weerbaar en flexibel genoeg zijn om deze tijd door te komen zonder al te veel kleerscheuren.

De stress die  bij ouders  ontstaat bij het thuiswerken in combinatie met het thuisonderwijs, heeft dus ook invloed op het welzijn van de kinderen.

Het is dus van belang om de eigen stress tot het minimum te beperken. En om daarnaast dingen samen te doen. Samen herinneringen maken zodat jullie later terugkijken op een moeilijke periode waar het ook leuk kon zijn.

Voel je je als ouder gestrest, weet je even niet meer hoe je verder moet? Plak je je kind het liefst achter zo’n schattig behangetje?

Dan is dit het moment dat er een belletje bij je af gaat. Het belletje dat je laat weten dat je om hulp mag vragen!

Heb je een luisteren oor nodig of heb je behoefte aan advies? Plan dan hier een gratis afspraak met mij in. Ik help je graag!

Zoek je liever een coach dichter bij jou in de buurt? Klik dan hier voor een lijst met coaches uit heel Nederland die hun diensten tijdens de lockdown periode gratis aanbieden.

Merk je dat je kind vriendjes of vriendinnetjes mist? Laat ze dan met elkaar afspreken! Als ouder mag je er nu (nog) meer in faciliteren, het gaat nu vaak niet vanzelf. Kinderen hoeven gelukkig geen afstand van elkaar te bewaren.

En mijn eigen kind…? Die heeft na 14.00 uur toch nog snel z’n werk afgemaakt terwijl ik de laatste woorden van dit blog schrijf.